ღ♥ღآسمان آبی استღ♥ღ

شازده کوچولو....

aseman — Wed, 02 May 2012 02:49:25 GMT

سرانجام،بعدازمدت ها راه رفتن ازمیان ریگ ها وبرف ها وصخره ها به جاده ای برخوردوهرجاده ای یک راست می رود سراغ آدمها.

گفت:سلام!

ومخاطبش گلستان پرگلی بود.

گل ها گفتند:سلام.

شهریارکوچولو رفت توبحرشان.همه شان عین گل خودش بودند.حیرت زده ازشان پرسید:شماهاکی هستید؟

گفتند:ماگل سرخیم!

آهی کشیدوسخت احساس شوربختی کرد.گلش به اوگفته بودکه ازنوع اوتوتمام عالم فقط همان یکی هست وحالاپنج هزارتاگل،همه مثل هم،فقط تو یک گلستان!فکرکرد:اگر گل من این را می دید بدجورازرو می رفت.پشت سرهم بنا می کرد سرفه کردن و،برای اینکه از هو شدن نجات پیداکند خودش را به مردن می زد ومن هم مجبورمی شدم وانمود کنم به پرستاریش،وگرنه برای سرشکسته کردن من هم شده بود،راستی راستی می مرد....وباز تودلش گفت:مراباش که فقط با یک دانه گل،خودم را دلتمند عالم خیال می کردم در صورتیکه آنچه دارم فقط یک گل معمولی است.با آن گل وسه تا آتش فشان که تا سر زانومندوشاید یکی شان هم تا ابد خاموش بماند شهریار چندان پرشوکتی به حساب نمی آیم.

رو سبزه ها دراز شد وحالا گریه نکن کی گریه بکن.

آن وقت بودکه سروکله ی روباه پیدا شد.

روباه گفت:سلام.

شهریارکوچولو برگشت اماکسی راندید.باوجوداین با ادب تمام گفت:سلام.

صداگفت:من اینجام!زیردرخت سیب....

شهریارکوچول گفت:کی هستی تو؟عجب خوشگلی تو!

روباه گفت:من یک روباهم.

شهریارکوچولوگفت:بیابامن بازی کن.نمی دانی چقدردلم گرفته....

روباه گفت:من نمی تونم باهات بازی کنم.هنوز اهلی ام نکرده اند.

شهریارکوچولو پرسید:اهلی کردن یعنی چه؟

روباه گفت:یک چیزیست که پاک فراموش شده.معنیش ایجاد علاقه کردن است.

-ایجاد علاقه کردن؟

-معلوم است.تو الان واسه من یک پسر بچه ای مثل صد هزار پسر بچه ی دیگر.نه من هیچ احتیاجی به تودارم نه تو هیچ احتیاجی به من.من هم واسه تو یک روباهم مثل صدها هزار روباه دیگر.اما اگر مرا اهلی کنی هردوتامان به همدیگر احتیاج پیدا می کنیم.تو واسه من میان همه عالم موجود یگانه ای می شوی ومن واسه تو.اگر مرا اهلی کنی انگار که زندگیم راچراغان کرده باشی.آن وقت صدای پایی را می شناسم که باهر صدای پای دیگر فرق می کند.نگاه کن!آنجا گندم زار را می بینی؟برای من که نان بخور نیستم گندکم چیز بی فایده ای است.پس گندم زار هم مرا یاد چیزی نمی اندازد .اسباب تاسف است.اما تو موهات رنگ طلاست.پس وقتی اهلیم کردی محشر می شود!گندم که طلایی رنگ است مرابه یادتو می اندازدوصدای بادراهم که تو گندم زار می پیچد،دوست خواهم داشت...

شهریارکوچولو پرسید:راهش چیست؟

روباه جواب داد:باید خیلی خیلی حوصله کنی.اولش یک خرده دورتر ازمن می گیری اینجوری میان علف ها می شینی.من زیر چشمی نگاهت می کنم و تو لام تا کام هیچی نمی گویی،چون تقصیر همه ی سو تفاهم ها زیر سر زبان است.عوضش می توانی هرروز یک خرده نزدیکتر بنشینی.

فردای آن روز دوباره شهریارکوچولوآمد.

روباه گفت:کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی.اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می شود وهرچه ساعت جلوتر برودبیشتر احساس شادی وخوشبختی می کنم.ساعت چهار که شددلم بنا می کند شورزدن ونگران شدن.آن وقت است که قدر خوشبختی را می فهمم!اما اگرتو وقت وبی وقت بیایی من ازکجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟...هرچیزی برای خودش قاعده ای دارد.

به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد.

لحظه ی جدایی که نزدیک شد،روباه گفت:آوخ !که من خواهم گریست.برو یکبار دیگر گل هارا ببین تا بفهمی که گل خودت تو عالم تک است.برگشتی باهم وداع می کنیم ومن به عنوان هدیه رازی برایت می گویم.

شهریارکوچولو بار دیگر به تماشای گل ها رفت و به آنهاگفت:شما سر سوزنی به گل من نمی مانیدوهنوز هیچی نیستید.نه کسی شمارااهلی کرده ونه شما کسی را.خوشگلید اماخالی هستید.برایتان نمی شود مرد.گل من به تنهایی از همه ی شما سراست.چون فقط اوست که آبش داده ام،چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته ام،چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده ام.چون فقط اوست که پای گله گزاری ها وخودنمایی ها وحتی گاهی پای بغض کردن وهیچی نگفتن هایش نشسته ام.،چون او گل من است.

برگشت پیش روباه.

روباه گفت:رازی که برایت می گویم خیلی ساده است؛جزبادل هیچی را چنان که باید ،نمی شود دید.نهادوگوهررا چشم سر نمی بینند.ارزش گل تو به قدر عمریست که پایش صرف کرده ای.انسان ها این حقیقت را فراموش کرده انداماتونباید فراموشش کنی.تو تازنده ای نسبت به چیزی که اهلی کرده ای مسئولی.تو مسئول گل خودهستی...

(شازده کوچولو،آنتوان دوسنت اگزوپری،ترجمه احمدشاملو)

آسمان نوشت:

1.لطفی داره که بارون بباره و از پنجره بیرونو نگاه کنی و زیر لب دعا کنی وامیدداشته باشی که برآورده می شه.

2.امروز دلم می خواست مائده ومهدیه رو خفه شون کنم....می شینن حرف میزنن میزنن آخرش همه چیو ربط میدن به اینکه اگه تو این شهر بمونیم نمی دونم پیشرفت نمی کنیم اینا...خودمونیما شما دلتون نمی خواد خفه شون کنین؟(به این میگن حرف گنده تر از دهن)

3.نمی دونم سر کشیدن بطری آب چه لذتی داره که آب خوردن با لیوان نداره؟!!!

4.چشم به راه چیزی بودن...خیلی خوب و لذتبخشه....چشم به راه دوتا خبرم...دعا کنین چیزی باشه که دلم می خواد...

5.آوخ! که من خواهم گریست وچه دیار اسرار آمیزی است دیاراشک....چند ماهی نیستم...همه تون رو به خدای مهربون میسپارم....

آسمانتان آبی....

آسمان به خاطره ها می پیوندد...

aseman — Sat, 24 Mar 2012 19:26:54 GMT

باورت می شود دریای خوبم؟ دریای مهربانم...بازهم خیلی دیرشد خیلی....این بار قول داده بودی

برای همیشه باهم باشیم اما سر قولت نماندی... دریای عزیزم !دلم برایت تنگ می شود...

چه قدر جالب است مگرنه؟جدایی نادراز سیمین،جدایی صمد از سیروس وسر انجام:

جدایی دریا از آسمان...

هیچ وقت این جدایی را باور نمی کردم ...این دو جدایی ناپذیر بودند...

دیگراحساس می کنم جایی برای ماندنم نیست...

فاصـــــــــــــــــــــله

حس می کنم جایی از قلبم سوراخ شده است...

خسته ازتو نیستم،خسته ازهیچ کس نیستم....

خسته از دوستی ها ودشمنی ها نیستم....

خسته ازاین همه دوری ام!!!!!!!!!!!

فاصــــــــــــــــــله!!!!!

فاصله آدم ها نسبت به هم به قدری زیادشده که گویاکسی صدای محبت ونیکی را نمی شنود.....

خاطرکسی را که بخواهی،خاطرت راپریشان وخط خطی می کند...

دلم گرفته از خودم .....ازخودم که به قول تو مثل دیگران شده ام...

تنهایی آدم هابا تعدادی اشیا مثل من پرنمی شود....

جای خالی قلب هارا کسی پرمی کند که بفهمد آن هارا...

من نیز به کسی نیازدارم که مرابفهمد،مراباتمام بدی هایم!

دارم ها وندارم هایم،هرآنگونه که هستم بفهمد....

بگذریم ...حرف بسیاردارم اما....

.....اما سکوت مرابیشتر می فهمد تاحرف

نمی خواهم کسی باشم که کسی ازمن خوشش بیاید...

من به تحسین کسی نیازندارم.فقط دلم می خواهد کسی بودنم را آنگونه که هستم،تحقیر نکند....

بغضی سنگین گلویم را می فشارد.

هوای درونم دل تنگ است!دلتـــــــنگ...

آنچنان دلتنگم که می خواهم فقط سکوت کنم...

کاهی وقت ها سکوت همه چیز است.....

گفته هایم به سیاهی رفتند....

گاه گفته ها بد است و گاه ناگفته ها....

جایش را نمی دانم درست انتخاب کردم یا نه؟؟؟!!!

اما همین جا به احترام چشمهایش سکوت می کنم....

یک صحراشن از ساعت عمرم ریخت....

امشب که شعله می زند ماجرای تو

براین سرم که سربگذارم به پای تو

بی تاب و بی قرارم ولی بی واهمه

جزحرف عاشقانه ندارم برای تو

امشب هزار مرتبه بی تودلم شکست

یعنی هزار مرتبه مردم برای تو

من راضی ام به این همه دوری ولی عزیز

راضی ترم به اینکه ببینم رضای تو

حالادرخت و جاده به راهت نشستند

حالا سکوت وسایه پراست ازصدای تو...

آسمان نوشت های غمگین:

1.دلم برای همتون تنگ میشه...از همه تون خاطره دارم...از روز کودک هایی که استاد گرامی،آقای

اعتضادی بهم تبریک می گفتند تا تیکه های نفس...از حسادت خودم به جودی عزیزم وآبجی زهره

جونم(که البته حسادت نبود و یه جور پرسش هوشمندانه بود که جودی جونم وآبجی زهره ام

خودشون در جریان هستن)از تمامی وقت هایی که رفتم و دکتر مروتی رو دعوت کردم تا تشریف

بیارن به وبلاگم ونیومدن وتا لحظاتی که منتظر خوانسالار بودم... از روزهای خوبی که با یاس و

غریبه داشتم تا...

2.و خوشحالم از اینکه آقای کریمی بالاخره بهم سر زدن و عید رو بهم تبریک بودن(فکر نکنید که

عقده بازدید کننده دارم یا هر چیز دیگه،حضور این دوستان تو وبلاگم واقعا واسم مهم بود)

3.همه تونو دوست دارم و برای همتون بهترین هارو آرزو می کنم ...و متشکرم از دوست خوبم

مهدیه جان که این شعر رو در اختیارم قرار دادند...

آسمانتان آبی...

نفس باد صبا....

aseman — Sat, 17 Mar 2012 17:50:20 GMT

«نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا»

خرج این عید درآورد همی دخل منا!

تابجنبیم،یهو برسرمان شد آوار

خیلی از پیر و جوان،خردوکلان،مردوزنا

اکرم و اعظم و گلچهره ومنظرخاتون

صفدروقنبروحاج محسن ومشدی حسنا

عینهو لشکر تاتار بیاورده هجوم

عسگر گنده شکم درجلوشان صف شکنا!

بر درخانه رسیدند وبه رویش خواندند:

«عیدرادرسفرهستیم وکنون در تِرنا!»

عاقبت بازنمودیم وهجوم آوردند

له شد از بنده دم در،عضلات بدنا!

بچه ها برسرمن ریخته فریاد زدند:

«ردکن این عیدی ما،بی چک وچانه زدنا!»

«پانصدی»دادم وگفتند:«عمو،شرمنده!

دوتومن هست مظنّه،نه که پانصدتومنا!»

دیدم از جعبه شیرینی وظرف آجیل

پرشود جیب و سپس کیف،زبعد دهنا!

شکم آنقدر ورم کرده زانباشتگی

دوسه دگمه شده وا،خودبه خود از پیرهنا!

گفتم آرام ومتین:بهرخدارحم کنید

نه براین مفلس بدبخت،که برخویشتنا!

لیک درموقع خوردن زخدایاد آرید!

پرخوری نیست به جز وسوسه اهرمنا

هرچه گفتم نشنودند و دو لپّی خوردند

تا از این راه درآمد یهویی کفرمنا

چه کسی گفت که با میوه و آجیل حقیر

خویشتن را خفه سازید به طرز خفنا!

سهم هر شخص دو قاچ و سه نفر یک میوه!

نه که هر شخص جداگانه شود پوست کنا!!

سال دیگر نخرم میوه وشیرینی عید

چارپایه بخرم با دو سه متری رسنا!!!

شوم آونگ واز این هنگ خلاصی یابم

آن زمان که شود آزاد روانم ز تنا!

همه گفتند که عید آمد وشادی افزود

لیک بر بنده نیفزود به غیر از محنا

بوالفضولا بنگر حوصله تنگ مرا

ول کن این لحن سوسولانه تن تن تننا

گر منوچهری از این دست بهاری می دید

دیگر از عید ندادی همه داد سخنا!

گفتم ای یار،زنوروز مکن این همه داد

جای دیگر بطلب منشا شرّو فتنا

چشم وهم چشمی و اسباب تجمل شده اند

جمله تحریف گر رسم ورسوم وسننا

کاش و صد کاش که با خرج تراشی هامان

افتراجات!!!نبندیم به جشنی کهنا!!!

آسمان نوشت های نوروزی:

1.بله...سال 90هم گذشت...به سرعت یه پلک برهم زدن...دوازدهمین ماه سال 90هم اومد ورفت

ولی ماه دوازدهم ما چرا نیومد؟؟؟؟میدونم دعای تکراری هستش ولی بازم از خدا میخوام که سال

آینده یه تعطیلی به تعطیلی هامون اضافه شده باشه که ظهور آقا امام زمان (عج)،تعطیل...

2. آقای دکتر مروتی،(کلا امسال بهم سر نزدینا!!!)،دکتر ادوارد کالن،استاد عزیز؛جناب آقای

کریمی(شماهم که کلا سر نزدین!!)براتون سال خوب وخوشی را آرزو می کنم وامیدوارم ایام به

کامتون باشه...

3.جناب آقای اعتضادی و آفای فریدونی و آقای ستاری و آقای منصور ستاری(که امسال بابا

شدین) امیدوارم روزهای خوبی در انتظارتون باشه و سال پرباری داشته باشین...

4.سرکارخانوم نیکو حرفیان و خانوم اشراق(قبولیتونو تو دانشگاه ورشته مورد علاقه تون تبریک

میگم)و خوانسالارعزیز،سالی سراسر شادی ونشاط رو برای شما وخانواده محترمتان آرزو می

کنم.

5.مهرنوش عزیزم،شیدای گلم،آوای نازنین،نفس خوبم،فاطمه جوونم(که اخیرا وبلاگتو حذف

کردی)،غریبه آشنا (بی هم نفس)،آشنای غریب(تحیر)،و آشنای غریبه(حرف دل) بهترین هاروتو

سال جدید واستون آرزو می کنم.

6.آقای شاپوری وآقای امید وآقای محمود!نوروز شماهم پیروز!

7.آبجی زهره گلم!ممنون که کمکم کردی...خیلی دوستت دارم ومی خوام بگم که به ابطه ات با

جودی جون!حسودیم میشه...و جودی عزیزم خیلی دوستت دارم،عید هردوتون مبارک باشه و سال

خوبی داشته باشین.

8.آخرین و مخصوص ترین تبریکم برای یاس عزیزم هست...یاس گلم!تولدت وعیدت مبارک... صد

سال زنده باشی نازنینم...راستی یاس گلم!یادته؟چهار سال پیش تولد هر سه مونو با مهدیه جشن

می گرفتیم...حیف که زیاد پیشمون نموند...چند ساله که جاش خیلی خالیه...خیلی دلم واسه اون

روزامون تنگ شده...(گریه نکن!خدانخواست...)

9.دلم می خواست 14 تا یادداشت بنویسم؛چون امسال14 سالم میشه ولی گفتم دیگه سرتونو

درد نیارم...خیلی خوشحالم که پیش شما بودم و ممنون که منو تحمل کردین...سر سفره هفت

سین منو از یاد نبرین...می خواستم بیام و تو وبلاگاتون تبریک بگم اما خوب گفتم اینجوری بهتره!

بدی،خوبی ازم دیدین حلالم کنین... آسمانتان آبی

پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است..

aseman — Thu, 08 Mar 2012 12:01:00 GMT

پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است

پشت سر هر آنچه که دوستش می داری

و تو برای این که معشوقت را از دست ندهی

بهتر است بالاتر را نگاه نکنی

زیرا ممکن است چشمت به خدا بیفتد

و او آنقدر بزرگ است

که هر چیز پیش او کوچک جلوه می کند

پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است

اگر عشقت ساده است و کوچک و معمولی

اگر عشقت گذراست و تفنن و تفریح

خدا چندان کاری به کارَت ندارد

اجازه می دهد که عاشقی کنی

تماشایت می کند و می گذارد که شادمان باشی . . .

اما هر چه که در عشق ثابت قدم تر شوی

خدا با تو سختگیرتر می شود

هر قدر که در عاشقی عمیق تر شوی و پاکبازتر

و هر اندازه که عشقت ناب تر شود و زیباتر

بیشتر باید از خدا بترسی

زیرا خدا از عشق های پاک و عمیق و ناب و زیبا نمی گذرد

مگر آنکه آن را به نام خودش تمام کند

پشت سر هرمعشوقی ، خدا ایستاده است

و هر گامی که تو در عشق برمی داری

خدا هم گامی در غیرت برمی دارد

تو عاشق تر می شوی و خدا غیورتر

و آنگاه که گمان می کنی معشوق چه دست یافتنی است

و وصل چه ممکن و عشق چه آسان

خدا وارد کار می شود و خیالت را درهم می ریزد

و معشوقت را درهم می کوبد

معشوقت، هر کس که باشد

و هر جا که باشد و هر قدر که باشد

خدا هرگز نمی گذارد میان تو و او ، چیزی فاصله بیندازد

معشوقت می شکند و تو ناامید می شوی

و نمی دانی که ناامیدی زیباترین نتیجه عشق است

ناامیدی ازاینجا و آنجا

ناامیدی از این کس و آن کس

ناامیدی از این چیز و آن چیز

تو ناامید می شوی و گمان می کنی

که عشق بیهوده ترین کارهاست

و برآنی که شکست خورده ای

و خیال می کنی که آن همه شور و آن همه ذوق

و آن همه عشق را تلف کرده ای

اما خوب که نگاه کنی

می بینی حتی قطره ای از عشقت

حتی قطره ای هم هدر نرفته است

خدا همه را جمع کرده و همه را برای خویش برداشته

و به حساب خود گذاشته است

خدا به تو می گوید:

مگر نمی دانستی

که پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است؟

تو برای من بود که این همه راه آمده ای

و برای من بود که این همه رنج برده ای

و برای من بود که اینهمه عشق ورزیده ای

پس به پاس این؛

قلبت را و روحت را و دنیایت را وسعت می بخشم

و از بی نیازی نصیبی به تو می دهم.

و این ثروتی است که هیچ کس ندارد

تا به تو ارزانی اش کند

فردا اما تو باز عاشق می شوی

تا عمیق تر شوی و وسیع تر و بزرگ تر و ناامیدتر

تا بی نیازتر شوی و به او نزدیکتر

راستی:

اما چه زیباست

و چه باشکوه و چه شورانگیز

که پشت سر هر معشوقی خدا ایستاده است!

آسمان نوشت هایم:

1.این شعر ازخانم عرفان نظرآهاری هستش که خیلی دوستش داشتم گفتم شاید شماهم

خوشتون بیاد...

2.امروز صبح به امیر رضا گفتم:پاشو اتاقتو مرتب کن می خوام خونه رو جارو کنم!!!

برگشت بهم گفت:ببین آبجی!من پسرم وتو دختری پس باید اتاقمو تو تمیز کنی...توجه می

نمویی؟! از این حرفش خنده ام گرفت وبدون هیچ حرف وحدیثی بازم اتاقشو مرتب کردم (بعدا می

گیم بچه ها بی مسئولیت به بار میان!خوب همین کارارو می کنیم که بی مسئولیت میشن دیگه)

3.اطلاعاتی اندک در مورد امیررضا:کلاس اول ابتدایی هستش،اوقات فراغت از تلویزیونو درس می

خونه و نوشتن سطر "بابا نان داد" تقریبا نیم ساعت طول میکشه!(بعد نوشتن کلمه بابا چند

دقیقه تلویزیون نگاه می کنه بعد نان رو می نویسه و احساس گرسنگی به سراغش میاد و کلمه

داد رو هم تقریبا با هزار تا غرغر می نویسه که چرا معلممون این همه مشق میگه بهمون وچرا

آبجیم این همه درس نمی خونه و بالاخره پس از نیم ساعت یک سطر مشق می نویسه)با این

همه اوصاف معدلش "خیلی خوب"بود و تقریبا با کارنامه اش یک هفته روی اعصاب اینجانب پیاده

روی می کرد"ببین آبجی همه درس های من بیستن ولی تو کلی صفر تو کارنامه ات داشتی!

4. و آخر ازهمه این پستو تقدیم می کنم به یکی از دوستان عزیزم به نام دریا....

آنه!هیچ تکرار غریبانه روزهایت گذشت؟!

aseman — Wed, 29 Feb 2012 19:38:28 GMT

آنه ! تکرار غریبانه روزهایت چگونه گذشت ،

وقتی روشنی چشمهایت ،

در پشت پرده های مه آلود اندوه ، پنهان بود.

با من بگو از لحظه لحظه های مبهم کودکی ات ،

از تنهایی معصومانه دستهایت ،

آیا می دانی که در هجوم دردها و غم هایت ،

و در گیر و دار ملال آور دوران زنگی ات ،

حقیقت زلالی دریاچه نقره ای نهفته بود ؟

آنه ! اکنون آمده ام تا دستهایت را به پنجه طلایی خورشید دوستی بسپاری ،

در آبی بیکران مهربانی ها به پرواز درآیی ،

و آینک آنه ! شکفتن و سبز شدن در انتظار توست ، در انتظار تو...

اللهم عجل لولیک الفرج...

aseman — Thu, 09 Feb 2012 17:43:51 GMT

من دردتورازدست آسان ندهم

دل برنکنم زدوست تاجان ندهم

ازدوست به یادگار دردی دارم

کان دردبه صدهزاردرمان ندهم

حکایت انار و به و سیب شنیدنیست...این بار باید با چشمانت بشنوی..

ندای مبهم...

اشارت خوانا و پوزخند سرد...

گویی زنجیر درانیده اند.

لحظه ها را می گویم.

و بدرود کوتاه؛آری...اگر می خواهی نامش را شعر بگذار

گویی در خم و پیچ قامت زمان حقیر ترین واژه انسان است...

و کوتاه ترین لبخند...لحظه ها,این لحظه ها گویی قصد حاجت کرده اند,تا قامتی چند از

بنی آدم بخمند و رها گردند...

و شکوفا...به شکوفه پژمردگی آدم...

لحظه ها...

وازه های رنگارنگ؛

گاهی واژه سرخ انار...گاهی واژه زرد به,وگاهی...

واژه خونین سیب...

گاهی واژه سرخ انار شوند بر ستون دستان پادشاه کشورجوانمردی...

تا با لعاب هوس...زنی باردار ملتمسی گرسنه را در یابد...

حدیث به اندکی متفاوت است.

میلاد به نیمه راه است...نیمه راه یک میهمانی...

میهمانی رستگاری...

میهمان گرسنه را با شادی چکار؟!...

آخر تنهایی هم انیسی می خواهد.

به انیس تنهاییهاست.به به تنهایی زرد ملون است...و تنهایی به زردی به...

به تا انتها به است...حتی اگر به تابوتش دوزند...

واژه ها به تنهایی به گواهند...

گاهی واژه ها خونین شوند...واژه خونین سیب...

آخر سیب را با حجم واژه ها چکار..

سیب در سینه داستان ها دارد...

آن روز که در کوچه ها می غلطید...

آن روز که آتش و آه را نظاره می کرد..

داستان سیب داستان زیبایی بود.داستان هفت دسته و دو شاخه گل...

تاری با نوایی غریب,بر پود حقیرترین واژه...

دو شاخه بی قرار...

یکی سرخ بود و سبز شد.قامت واژه ها را خمید...

و دیگری سبز بود و سبز...

یکی در دام فتنه ها بود...و در اراده رنگین واژه ها...

و دیگری فتنه ها در دام اراده اش.

یکی پیر بود.سوار پیر...که یرخی دانه های انار بر تقدیر رنگینش پیروز گردیده بود...

و دیگری جوان بود...

حکایتی در این گذشته سرخ...

جوانی دلیر...عالمی تیغ بر دست...

عالمی بر تفسیر سرخی دانه های انار...

باغبان هم بود...باغبانی که بیرق بر افراشت...

باغبانی که بیرق بر دست با ستاره ها پایکوبی می کرد...

"سلام الله ما کرا لیالی..."

عطر سیب بیقرارش کرده بود...

آن یکی آزاده بود و آزاد نه...فسانه شد...چون گردن بر بند پای پوش نهاد,هزاران ستاره

در طوافش آزاد گشتند...

این دو یکی پیر بود و جوان شد...و دیگری...چون بیرق نهاد...آری جوانی که پیر شد...

تفسیر کوتاه دو لحظه...

قبل و در امتدادش...

آه از آن بیرقی که بر خاک...

شرفی ارزانی کرد..

آه از آن لب ها...شیارهای مردانگی,دل پریشان و قلب دردمند...

پوشیده گفتن زیباست...اما سقا بود...

وفایش,منصب سقاییش,شیارهای موازی لب هایش...

از چشمانش چه بگویم؟

حجاب سخنان پوشیده را درید...تفسیر لحظه ها را با من چه کار...

دریای متلاطم...

و چشمان نگران...

چشمانش پر از فتنه و اضطراب بود...دریای آخر زمان هم...

"از آن زمان که فتنه چشمت به من رسید ایمن ز شر فتنه آخر زمان شدم"

در این ماه پاره عاشقی...نمی دانم دل بر فرح وجودش بندم یا بر فره سجودش؟

سجود بیرق بر دست؟

این حکایت پر فراز بی نشیب...

حکایت انار و سیب و به...

حکایت جوان هزارو چند ساله...

روایتی است...

روایت آینده ای سبز...

ماه ها و سال ها میگذرد...روز ها و هفته ها...ما که اسیر نفرین لحظه هاییم...

هر چه باشد تو با آسمان نسبتی داری...

می دانی رمیده ام...بیقرارم...

ای بهترین فریاد حقارتم...در یاب این قطره های بی رنگ,که گوشه صفحات تا خورده دلم

را می چروکد...

و این آه,که از برای غربتت بر جبین دل رمیده ام می نشانم...

بی قرارم کن...پریشانم...

مرد را درد باید...

من...حقیر ترین واژه...

دعایم کن...

آینده سبز همین بود...

م...ح...م...د...
.
.
.
هر چه می خواهیم بگوییم...کلمه الله هی العلیا...

تازه تر کن داغ مارا...

aseman — Thu, 09 Feb 2012 17:40:02 GMT

تازه ترکن داغ مارا،طاقت دوری نمانده

شکوه سرکن درتن ما،تاب مهجوری نمانده

پرگشایدشوروشیون ازجگرهاای دریغ...

دل،به زخمی شعله ورشد

جان،به عشقی مبتلاشد

برنتابدسینه ما،داغ چندین ماجرا

تازه شد به هوای تودل تنگ ما ای وای...

تازه ترکن داغ مارا،شعله زدجانم خدا!

باتوهرگز برنگرددعهدوپیمانم...

من زنده ام ای وطن درپناه تو

سرچه باشد برتن،جان چه باشدبرکف

تا سپارم درراه تو...

ماند دردلم داغی ازفریادتو

شدوقت دلتنگی ها بایادتو

من زنده ام ای وطن درپناه تو

سرچه باشد برتن،جان چه باشدبرکف

تا سپارم درراه تو...

وطنــــــــــــم...

aseman — Sun, 05 Feb 2012 19:19:58 GMT

وطنم! ای شکوه پابرجا

دردل التهاب دوران ها

کشورروزهای دشوار

زخمی سربلند بحران ها

ایستادی به جنگ رودررو

خنجرازپشت می زند دشمن

گویی ازماودرنهان برما

وطنم!پشت حیله رابشکن

وطنم!ای شکوه پابرجا

دردل التهاب دوران ها

رگت امروزتشنه عشق است

دل رنجیده،خون نمی خواهد

دل تو تاابدبرای تپش

غیرعشق وجنون نمی خواهد

شرم برمن،اگرحریم تو

پیش چشمان من شکسته شود

وای برمن اگرببینم چشم

روبه رویای عشق بسته شود

وطنم!ای شکوه پابرجا

دردل التهاب دوران ها

کشورروزهای دشوار

زخمی سربلند بحران ها

ازتب سردموج های خزر

تاخلیجی که فارس بوده وهست

می شودباتو دل به دریازد

می شودباتودل به دنیابست...

وطنـــــــــــــــــــــم...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آسمان نوشت:خیلی حیف شد....خیلی ناراحتم....حاشیه های پزشکی این هفته رو از دست دادم...تا الان یه برنامه اش رو هم از دست نداده بودم اما امشب...فقط صداشونو شنیدم واین سرود که با صدای سالار عقیلی در حین پخش حاشیه های پزشکی پخش می شد...

وفقط خاطره هاست...

aseman — Thu, 02 Feb 2012 12:12:00 GMT

شال ایسته دیم منده اوده آغلادیم

بیرشال آلیب تز بلیمه باغلادیم

غلام گیله قاشدیم شالی ساللادیم

فاطما خالام منه جوراب باغلادی

خان ننه می یادا سالیب آغلادی

حیدربابا میرزاممد*ین باغچاسی

باغچالارین ترشا شیرین آلچاسی

گلین لرین دوزمه لری طاقچاسی

هی دوزیلر گوزلریمین صفینده*

خیمه ورار خاطره لر صفینده

*از درست بودن این کلمات مطمئن نیستم...چنانچه اشتباه بود بر من ببخشایید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آسمان نوشت1: قسمتی از منظومه ترکی "حیدربابایه سلام "که خیلی دوستش دارم ،یادآور یه خاطره است برام. حالا چه

فرقی می کنه؟تلخ یا شیرین...

آسمان نوشت2:خوشحال میشم تو نظراتتون قسمت هایی از این منظومه رو واسم بنویسین...

عزیزم!آسمانی باش...

aseman — Thu, 02 Feb 2012 12:02:15 GMT

تو را ای چشم !یادت هست می گفتم...

ببین آیات پاک مهربانی را،

شقایق را تماشا کن،

نظر بر آسمان افکن...

فراموشت نگردد کهکشان راه شیری ، خوشه پروین و پرواز کبوترها

نگفتم من نگاهت مهربان باشد؟

گره از ابروان بسته ات وا کن ، نهال دوستی بنشان...

تو را ای گوش ، یادت هست می گفتم ، صدای آه می آید...

نگفتم من سکوت مردمان را هم شنیدن ، رسم زیبایی ست!

نگفتم ناله های نیمه شب ها،

با مناجات سحر، پیوند خواهد خورد؟

نگفتم من ، نیوشا شو!

سروش عاشقی از عرش می آید...

تو را ای لب ، نگفتم من سلامی کن؟!

به لبخندی ، گره از ابروان بسته ای وا کن...

کلام مهربانی را، تو احیا کن...

نگفتم ، بوسه ای بر دست های خسته ای بنشان؛

نگفتم در هیاهوی هجوم کینه ، خود را بسته دار، ای لب...

زبان سرخ، گفتم من ، کلام مهربانی بر تو بس زیباست...

نگفتم جان تو ، جان سر سبزم...

نگفتم با تو پیمان الستی با خدا بستم!!!

نگفتم واژه دشنام را دیگر به دور افکن...

تو با هر یک سلام هر دعا ، تطهیر خواهی شد،

نگفتم ای رگ گردن ، خدایم را سلامی ده...

تو را گردن ، نگفتم زیر بار حرف ناحق ، خم مشو هرگز!

تو را ای شانه من گفتم ،

که باید تکیه گاهی بر سری با گریه های نیمه شب باشی...

تو را گفتم ، قدم های یتیمی بر تو ، یعنی شیعه عاشق.

نگفتم بار مردم را پذیرا باش؟؟؟!

تو را ای دست یادت هست می گفتم...

شکسته بال قمری را دوایی نه...

به آبی ، تکه نانی ، یاکریمی را پذیرا شو!

تو نشکن، بازوان سبز و زیبای درخت و قامت گل را...

خدایی دست مردم را تو حرمت نه...

که کار قفل و زنجیر و قفس، کاری خدایی نیست!

تو را ای دل ، نگفتم مهربانی کن!

ببخشا، رحم کن، با مردمان، زین پس مدارا کن...

نگفتم عاشقی ، رسم خوشایندی است ، عاشق شو...

تو را گفتم ، نگفتم، دلبری آیین خوبان است...

نگفتم دل اگر بردی، نگاهش دار!

امانت دار پاکی باش...

نگفتم دل شکستن، کار خوبی نیست...

نگفتم عاشقی را پیشه ات فرما...

نگفتم من ، که دلگیری،

رسوم رهروان راه پاکی نیست!

تو یادت هست می گفتم ، عزیزم آسمانی باش!

و با اهل زمین ، آیین مهر جاودانی بند...

نگفتم دین به جز عشق به خوبی ، نفی زشتی نیست..

نگفتم مردمانی را که با ما یا برادر یا که هم نوعند ، حرمت دار!

تو را ای عشق ، من گفتم خدایی شو...

تو بند این زمین، از پای خود وا کن...

پریدن تا خدا، اندیشه ات باشد!

تو را ای سینه من گفتم، گشایش، هدیه ی پاک خداوندی ست!

نگفتم ذکر لب ها ، می رود تاعرش...

تو را گفتم که در تنگی ، گشایش های بسیار است...

نگفتم در دل هر رنج و سختی ، راحتی پیداست؟

تو فارغ گر شدی از غم ، هزاران ، شکر او را ، بر زبان آور...

و با رغبت ، خدایت را عبادت کن...

تو را ای پای خوبم ، من تو را گفتم...

قدم در راه خوبی نه،

تو را گفتم که راه بی خدا ، آغاز پایان است،

نگفتم من، فروافتادگان را هم ، خدایی هست؟!

سر آغاز بدی ، پایان خوبی هاست...

بخواه از او ، که روشن سازد این راه رسیدن تا خودش ، با نور!

تو را ای نفس، یادت هست می گفتم...

که با یاد خدا ، آرامشت را ارمغان آور!

رضایت را مهیا کن،

که راضی می شوی از او،

و راضی می شود از تو...

گوارایت کنون ، وارد شدن در وادی خوبان...

نگفتم من تو را ای جان!

از این پس، لایق تقدیم جانان شو...

تو را ای من، ببینم خوب یادت هست می گفتم...

که عالم ، محضر پاک خداوندی ست!

و عصیان تا به کی ، وقتی که می بیند تو را آن خالق بینا...

نگفتم من تو را ای من ، قسم بر روز روشن...

بساط این منیت را به دور افکن!

ز جا برخیز و بنیان حجاب از دیده ها برکن...

که بی تو؛

با دو چشم دوست، دیدار جهان ، آغاز زیبایی ست...

شنیدن با دو گوش از جنس او ،

زین پس، نوای زندگانی، شاد و روح افزاست.

اگر دستم شود دستش،

که بالاتر ز هر دستی ست،

دگر باری به روی این زمین و خسته ای ، بی کس نخواهد ماند.

خدایی سینه ای از جنس او ، جای تمام مردم دنیا ست.

و قلبی از نژاد عشق او ، کارش نثار مهر و خوبی،

در رگ و اندیشه زیبای انسان هاست.

که با پای خدا، جز راه خوبی کس نخواهد رفت...

کنون ای روح زیبا!

یادگار و رهنمای خالقم در من!

بیا و این من سرگشته را دریاب...

تو زیبا کن مرا بی من...

به گوش و چشم و دست و قلب من رنگ خدایی زن...

خلیفه بودنش را یاد من آور...

دل و اندیشه و کردار من ، زین پس خدایی کن...

خلاصه ....

روح زیبای خدا در خاک سرد و تیره!

زین پس مرحمت فرمود...

این مخلوق اشرف را،

تو ، آدم کن!!!